Voor veel van u ben ik een onbekende. Het lijkt mij daarom vanzelfsprekend dat ik mijzelf eerst eens kort voorstel.
Mijn naam is Marco Boer en ik ben op 25 augustus 1973 in Ridderkerk geboren. Ik kan me nog heel vaag herinneren dat ik met tekenles op school eens een omgevallen boom met een imposante takkenstructuur tekende. Het daaropvolgende compliment van de juf is wellicht één van die zaden geweest… Op de MAVO, die bestond uit een uit hout opgetrokken noodgebouw, mocht ik met vrienden de lange saaie hardboardwanden opvrolijken met graffiti. De positieve reacties die wij ontvingen van leerkrachten en leerlingen deden mijn wangen rood gloeien en ook hier werden weer enkele zaden met zorg onder een laagje grond bedekt…In de jaren ’90, tijdens mijn opleiding weg- en waterbouw op de Middelbare Technische School, liep ik stage bij het Waterschap Krimpenerwaard. Eén van mijn collega’s had prachtige schilderijen gemaakt van polders zoals die te zien zijn in de Krimpenerwaard. Hij had deze serie schilderijen langs de wanden van zijn kantoor opgehangen. Veel water, buigzaam gelende rietkragen en adembenemende blauwe luchten. De transparante kleuren, de atmosfeer en de eenvoud raakte mij. Ik realiseerde me niet dat hier met kiemkrachtige zaden werd gestrooid….Later begreep ik dat het aquarellen waren!
Nadat ik in september 1998 trouwde en wij ons in Hendrik-Ido-Ambacht vestigde werkte ik inmiddels een jaar bij de gemeente Barendrecht bij de afdeling Verkeer. In 1999 gaf ik mij op voor een cursus aquarellen bij de Volksuniversiteit. Ik raakte tussen de 60-plussers verzeild met veel gekakel en gezelligheid. Iedere twee weken verplicht bezig zijn met een thema, wat mij bovendien niet vaak aan stond, maakte wel dat mijn verkokerde blik zich noodzakelijkerwijs verruimde. Het werden 3 volle jaren. Ik heb nog steeds de pure smaak te pakken en sindsdien is mijn liefde voor aquarel alleen maar gegroeid. De zaden die werden gestrooid zijn pas jaren later ontkiemd en zijn nu als jonge plantjes uit de grond tevoorschijn gekomen. Kijk maar eens op deze website. Ik realiseer mezelf steeds vaker dat het nog maar jonge plantjes zijn!
 
 
 
Ook dit nog even….Kritiek
Wie geeft niet eens kritiek? Het zijn vooral twee gelijkgestemden die dit onderling goed kunnen…over een ander met name. Ze zijn het zo heerlijk met elkaar eens. Tja, ik vrees inderdaad dat in de wereld van de beeldende kunst ook veel azijn stroomt. De gevoelige kunstenaars weten heel goed hoe ze op andermans zieltje moeten trappen. Zelf incasseren, dat is dan weer een stuk lastiger. Zo hoorde ik eens dat een kunstenaar het werk van een ander afdeed als toiletpapier! Als je werkelijk open staat om te leren, dan sta je open voor alle kritiek. Zelfs voor toiletpapier. Da's soms slikken, maar je kunt er ook je voordeel uit halen. Vaak ligt de manier van je eigen kijk op een heel ander level dan dat van een ander. Als je meer waarde hecht en meer eisen stelt aan kritiek dan aan het tentoongestelde werk krijg je vanzelf pijn in je buik als deze kritieken eens zuur zijn. Als je nooit eens stil staat bij je eigen werk, sta je werkelijk stil. Als je dan vervolgens weer makkelijk denkt dat je met beide benen op de grond staat…kom je weer niet vooruit. Ik luister daarom maar wat graag naar weloverwogen kritiek op mijn werk. Het klinkt soms voor mij als goede Barokmuziek in de oren. Daarbij is het uiteraard wel de toon die uiteindelijk de muziek maakt! Van valse muziek krijg ik kippenvel, en hoewel een dissonant erg spannend kan klinken, moet hij wel opgelost worden tot een rein akkoord!